Σε μία από τις πιο δραματικές και απρόβλεπτες Κυριακές των τελευταίων ετών, ο Johann Zarco χάρισε στη Γαλλία μία ιστορική στιγμή, κατακτώντας τη νίκη στο Grand Prix Γαλλίας στο Le Mans. Με αυτό τον τρόπο έγραψε το όνομά του στην ιστορία ως ο πρώτος Γάλλος αναβάτης που νικά στην κορυφαία κατηγορία του MotoGP επί γαλλικού εδάφους μετά το 1954.
Ο αναβάτης της LCR Honda Castrol αξιοποίησε στο έπακρο τις δύσκολες και μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες, επιλέγοντας βρόχινα ελαστικά σε μια στιγμή που πολλοί αντίπαλοί του επέλεξαν slicks. Αυτή η στρατηγική, σε συνδυασμό με τον άψογο ρυθμό και τη σταθερότητα του Zarco, του επέτρεψε να ελέγξει τον αγώνα από τα πρώτα στάδια και να περάσει τη γραμμή του τερματισμού σχεδόν 20 δευτερόλεπτα μπροστά από τον δεύτερο Marc Márquez.
Ο αγώνας ξεκίνησε με ένταση, καθώς η ελαφριά βροχή πριν την εκκίνηση ανάγκασε την πλειοψηφία των αναβατών να αλλάξουν ελαστικά στο sighting lap. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη συμφόρηση στα pit lane, οδήγησε σε κόκκινη σημαία και επανεκκίνηση με 26 γύρους και καθεστώς wet race. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε επιλογή στρατηγικής μπορούσε να αποβεί καθοριστική.
Ο poleman Francesco Bagnaia έπεσε στον πρώτο γύρο ενώ την ίδια τύχη είχε και ο Fabio Quartararo, απογοητεύοντας τους 311.000 φιλάθλους που είχαν γεμίσει τις κερκίδες του Bugatti Circuit.
Την ώρα που οι πρωτοκλασάτοι αντιμετώπιζαν ατυχίες, ο Zarco οδηγούσε με ψυχραιμία και ρυθμό, διατηρώντας διαφορά ασφαλείας, ενώ γύρο με τον γύρο άνοιγε τη διαφορά του από τους Marc και Alex Márquez, οι οποίοι έδιναν μάχη με τον καιρό, τα ελαστικά και την ασταθή πρόσφυση. Με την πτώση του Alex Márquez, ο μόνος που διατηρούσε συνεχή απόδοση ήταν ο Zarco, φτάνοντας να έχει προβάδισμα άνω των 19 δευτερολέπτων στον τελευταίο γύρο. Στο μεταξύ, ο Fermín Aldeguer, ο ταλαντούχος rookie της Gresini Ducati, πέρασε τον Pedro Acosta και κατέκτησε το πρώτο του βάθρο στο MotoGP, σε μόλις λίγους αγώνες από το ντεμπούτο του στην κατηγορία.
Ο Zarco πέρασε τη γραμμή του τερματισμού και κυριολεκτικά αποθεώθηκε. Μετά από 71 χρόνια αναμονής, ένας Γάλλος αναβάτης έφερνε ξανά το εθνικό τρόπαιο στο σπίτι.
Τελική κατάταξη
1 Johann Zarco LCR Honda Castrol 45:47.541
2 Marc Márquez Ducati Lenovo Teami +19.907
3 Fermín Aldeguer BK8 Gresini Racing MotoGP +26.532
4 Pedro Acosta Red Bull KTM Factory Racing+29.631
5 Maverick Viñales Red Bull KTM Tech3 +38.136
6 Takaaki Nakagami Honda HRC Test Team +59.527
7 Raúl Fernández Trackhouse MotoGP Team +1:10.302
8 Fabio Di Giannantonio Pertamina Enduro +1:10.363
9 Lorenzo Savadori Aprilia Racing +1:25.793
10 Ai Ogura Trackhouse MotoGP Team +1:26.529
MotoGP: 8 χρόνια χωρίς το Marco Simoncelli
Σαν σήμερα, πριν από 8 χρόνια έχασε τη ζωή του ο Marco Simoncelli. To τρομακτικό ατύχημα συνέβη στην πίστα της Sepang, όταν ο Marco έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του και μπήκε στην τροχιά των Colin Edwards και Valentino Rossi οι οποίοι είχαν μηδενικά περιθώρια αντίδρασης, πέφτοντας πάνω του και τραυματίζοντας τον θανάσιμα σοκάροντας όλο το μηχανοκίνητο αθλητικό κόσμο.
Σήμερα αυτή η μέρα μνήμης έχει ένα οξύμωρο σχήμα, καθώς ο Simoncelli ήταν ένας από τους πλέον θεαματικούς, μαχητικούς και ταλαντούχους αναβάτες της τότε νέας γενιάς αναβατών, κάτι που μας κάνει να αναρωτιόμαστε που θα ήταν αν ζούσε στο πρωτάθλημα και αν ο Marquez θα γιόρταζε ήδη ένα ακόμα παγκόσμιο τίτλο. Αυτό το «αν» μας το προκαλεί η ίδια η σταδιοδρομία του.. «αφάνα». Κάνοντας το ντεμπούτο του το 2002 στην κατηγορία των 125 κυβικών, η πρώτη νίκη ήρθε 2 χρόνια μετά, το 2004. Το 2006 ανέβηκε στα 250 κυβικά και πάλι του πήρε 2 χρόνια για ανέβει στο βάθρο. Τότε όμως δεν κατέβηκε από αυτό σχεδόν όλη τη χρονιά, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή του 2008 στα 250 κυβικά εκατοστά. Η προάσπιση του τίτλου απέτυχε το 2009, ωστόσο το 2010 ήρθε για να φέρει την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία. Το 2011 ξεκίνησε μαχητικά με θέσεις στην πρώτη 5άδα αλλά και με 2 pole positions, μια 3η και μια 2 θέση στο βάθρο. Καταλαβαίνετε πως ο ρυθμός του νεαρού Ιταλού έδειχνε τι θα μπορούσε να κάνει στο μέλλον.
Μετά έγινε το συμβάν στη Μαλαισία..
Ας θυμηθούμε λοιπόν το Marco, όχι με ένα βίντεο «μνημόσυνο», αλλά με ένα βίντεο «γιορτή» με κάποιες από τις καλύτερες στιγμές του αναβάτη που έφυγε κάνοντας αυτό που αγαπούσε.