Editorial

28 Nov, 2018 Ώρα 10:28

Tαχύτητα και νέοι – Παροξυσμός ασχέτων με το αντικείμενο - καιρός να ακούσουν την άποψη των «πειραγμένων»

Thumbnail

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή δυο θανατηφόρα στα οποία δυστυχώς εμπλέκονταν νέοι, έχουμε διαβάσει διάφορα άρθρα από άσχετους του χώρου δημοσιογράφους με τα οποία επιτίθενται σε νέους που αρέσκονται στην ταχύτητα και είδαμε να γίνονται αναφορές σε «μοτίφες», λες και οι μετατροπές είναι η αιτία για τα θανατηφόρα δυστυχήματα στην Κύπρο.

Close

Δεν μου αρέσει να σχολιάζω, ας πούμε, συναδέλφους, δημοσιογράφους, αλλά το άρθρο του Φιλελεύθερου με τίτλο «μοτίφες θανάτου, πίστες ναρκοπέδια» είναι εκτός πραγματικότητας και γεμάτο ανακρίβειες. Όπως έχω πει πολλές φορές, είναι σαν να αναπτύξω εγώ, ένας άσχετος με το ποδόσφαιρο, αρθρογραφία για την απόδοση της ομάδας Α, ή τον προπονητή της Β. Πέρα από αυτό, βλέπουμε στο διαδίκτυο διάφορους ειδήμονες που μιλάνε για την ανάγκη για κάμερες ταχύτητας την στιγμή που σε άλλες χώρες τις αφαιρούν, για επιβολή «αυστηρού νόμου» και άλλα τέτοια μέτρα που δεκαετίες τώρα δεν ευδοκίμησαν για ένα απλό λόγο: Κινούνται σε λάθος κατεύθυνση, αγνοώντας το πραγματικό θέμα: Την αγάπη των νέων για την ταχύτητα και το ότι η βελτίωση, σε όλο, μα ΟΛΟ τον πολιτισμένο κόσμο, δεν είναι έγκλημα. Απλά εκεί σε άλλες χώρες, ξέρουν πως να το διαχειριστούν.

Close

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, αφού μιλά για «πειραγμένα», αγνοώντας τι θα πει αυτό αλλά και πως ξεχωρίζουν οι νόμιμες μετατροπές από τις παράνομες, αδιαφορώντας αν θίγει χιλιάδες κόσμο, αγνοώντας το μέγεθος της αγοράς βελτίωσης (νόμιμης) στο εξωτερικό, καταλήγει αυθαίρετα πως 4 στους 47 νεκρούς, φέτος οφείλονται στα «πειραγμένα». Ασέβεια προς τους νεκρούς, το λιγότερο. Και παντελής άγνοια του τι συμβαίνει στους δρόμους.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, αναφέρει ότι ανήλικοι «είναι πιο ευάλωτοι στις μοτίφες» και «οι οποίοι βρίσκονται ξαφνικά να οδηγούν οχήματα τα οποία αναπτύσσουν σχετικά μεγάλες ταχύτητες σε ελάχιστο χρόνο». Δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια να έχει σκοτωθεί κάποιος ανήλικος οδηγώντας…«πειραγμένο». Συνεχίζει δε λέγοντας ότι πολλές φορές οι ανήλικοι τα μοτιφάρουν μόνοι τους με οδηγίες από το διαδίκτυο (!). Να κάνουμε «ντα» και το διαδίκτυο δηλαδή. Και καταλήγει λέγοντας, λόγω άγνοιας του θέματος, ότι τα «πειραγμένα» πρέπει να κατάσχονται.

Close

Το περίπτερο με τα «πειραγμένα» ακριβώς απέναντι από το περίπτερο της Αστυνομίας στην έκθεση AutoMotoRacing στην Ιταλία. Μάλλον εδώ στην Κύπρο ζούμε σε άλλο πλανήτη.

Τέτοιες μπαρούφες – κι ας με συγχωρέσει ο γράφων το θέμα – δεν μπορεί να μένουν αναπάντητες πλέον. Τέτοιες μπαρούφες θα έγραφα κι εγώ αν ασχολούμουν με το κυνήγι, ή με τη μάππα, μιας και είμαι παντελώς άσχετος με εκείνα τα θέματα. Απολογούμαι, αλλά κάποια στιγμή, ο κάθε δημοσιογράφος πρέπει να δημοσιογραφεί υπεύθυνα για ότι γνωρίζει καλά ή έχει μελετήσει σε βάθος. Τέτοια άρθρα θυμίζουν εποχές του ’80 και σχόλια τύπου «βουρούν οι μιτσιοί» και «να τους συνάξει η αστυνομία». Τέτοια φάση.

Εδώ και 30 χρόνια, η αστυνομία έχει «εκστρατείες». Εδώ και 30 και βάλε χρόνια, από την εποχή που ήμουνα κι εγώ στους δρόμους, νεαρός και έτρεχα (ναι, εγώ το ομολογώ τουλάχιστον) ακούω τα ίδια και τα ίδια. Η βελτίωση υπάρχει, οι μοτίφες υπάρχουν, η κοινότητα των φίλων του αυτοκινήτου και της ταχύτητας μεγαλώνει με γοργούς ρυθμούς και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όπως και σε όλο τον κόσμο άλλωστε. Και ούτε πρόκειται, γιατί απλά, το λέω και πάλι, η βελτίωση δεν είναι έγκλημα. Απλά απαιτεί Πολιτεία με όραμα και όχι καρεκλοκένταυρους που κοιτάνε να διεκπαιρεώσουν τη δουλειά τους όπως - όπως και να ευχαριστήσουν το παλαιολιθικό κοινό που βλέπει κρατική τηλεόραση ακόμα, τους παππούδες δηλαδή. Τους ψήφους, για να γίνω πιο σαφής.

Επειδή δεν μου αρέσει όταν γράφω κάτι, να μην δίνω λύσεις, αφού θεωρώ ότι κατέστησα σαφές ότι με τα μέτρα που έλαβαν ή πρόκειται να λάβουν ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξει κάτι και αφού παραδέχθηκα ότι βίωσα τις κόντρες σε Κύπρο και Ελλάδα και ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά τι σημαίνει πάθος για ταχύτητα αλλά και γιατί είναι λάθος να τρέχει κάποιος στο δρόμο, καταλήγω στις εξής προτάσεις - σκέψεις.

 

1.Tuning

Σε όλο τον κόσμο, η βιομηχανία της βελτίωσης (Tuning στα αγγλικά, μοτίφα στα κυπριακά) είναι κάποιες δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό το τονίζω, γιατί σε όλες τις άλλες χώρες είναι βέβαια νομιμότατη δραστηριότητα με τεράστιου όγκου εκθέσεις και εταιρείες και το πρόβλημα δεν είναι να «πειράζεις» τα αυτοκίνητα, αλλά τι προϊόντα χρησιμοποιείς, πως τα τοποθετείς στο αυτοκίνητο και ποιος ελέγχει το αυτοκίνητο αφού τοποθετηθούν. Στην Κύπρο, όλα αυτά είναι σαν να μιλάμε για τη NASA. Στο εξωτερικό, είναι συνήθης πρακτική. Μια τεράστια αγορά (tuning) με κανόνες. Κανόνες που είχαμε παλαιότερα – πριν 14 χρόνια - σαν υπό ίδρυση σύνδεσμος εισαγωγέων ειδών βελτίωσης προτείνει αλλά και δημοσιογραφικά. Οι τότε ιθύνοντες της Πολιτείας δεν έδωσαν καμία σημασία. Θα πρέπει λοιπόν ΆΜΕΣΑ να ψηφιστεί μια νομοθεσία για την βελτίωση, η οποία να αναγράφει ξεκάθαρα τι δικαιούται να αλλάξει κάποιος στο αυτοκίνητο του και αφού το πράξει να έχει το δικαίωμα να το πάει για έλεγχο, να πάρει έγκριση και να κυκλοφορεί ελεύθερα στους δρόμους.  Όχι να τρέχει ελεύθερα, να κυκλοφορεί ελεύθερα. Η βιομηχανία της βελτίωσης δεν προσφέρει μόνο προϊόντα για μεγαλύτερες ταχύτητες, αλλά και για βελτίωση της ασφάλειας, όπως είναι τα μεγαλύτερα φρένα, οι πιο δυνατές αναρτήσεις κλπ. Άρα, ένα το κρατούμενο, αλλαγή του νόμου για τις μετατροπές στα αυτοκίνητα στην Κύπρο. Να τις κάνουν σωστά και να τις ελέγχουν (και να βγάζουν και λεφτά στο κράτος). Να ενημερωθούν οι νέοι. Στο εξωτερικό, η Αστυνομία συμμετέχει με περίπτερα στα Tuning Shows. Λέτε να τα έχει χάσει; Λέτε να μην γνωρίζει τι κάνει; Όχι βέβαια, απλά εκεί, υπάρχουν νόμοι, υπάρχει προσέγγιση του 2020, όχι του 1970. Δείτε τη φωτο από μια από τις εκθέσεις Tuning στην Ιταλία. Απέναντι από το περίπτερο της Αστυνομίας ήταν τα υπόλοιπα «πίττα κάτω» μοντιφαρισμένα αυτοκίνητα. Κανένα πρόβλημα. Εκεί υπάρχουν κανόνες. Εκεί, κοιτάνε μπροστά.

 

Στο εξωτερικό, η Αστυνομία είναι κοντά στους νέους με τα «πειραγμένα» χωρίς αυτό να σημαίνει ότι νομιμοποιεί την ταχύτητα στους δρόμους. 

 

2. Πίστες ταχύτητας

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια πίστα ταχύτητας στην Κύπρο. Την έχει επισκεφθεί ποτέ επίσημα το κράτος; Έχει συνεισφέρει κάποια βοήθεια στον ιδιώτη ιδιοκτήτη για να μπορεί να επιβιώσει; 

Και πέρα από αυτό, μήπως είναι καιρός η Κύπρος να αποκτήσει περισσότερες πίστες ταχύτητας ή χώρους εκτόνωσης των νέων; Γιατί σε όλο τον κόσμο υπάρχει αυτή η δυνατότητα και στην Κύπρο όχι; Γιατί είμαστε ευρωπαίοι (τρομάρα μας) εκεί που μας συμφέρει ή εκεί που καταλαβαίνουν οι εκάστοτε κυβερνώντες και δεν ασχολείται ένας με το θέμα της ταχύτητας και των νέων; Δεν θα έπρεπε να υπήρχαν πίστες ταχύτητας και ασφαλούς οδήγησης σε κάθε πόλη ή έστω 2-3 παγκύπρια; Έχει κάποιος άσχετος με το χώρο την εντύπωση ότι οι κόντρες πρόκειται να σταματήσουν; Οι νέοι δεν θα τρέχουν; Έχετε την εντύπωση ότι η Κυπριακή Αστυνομία δεν το έχει κατανοήσει αυτό, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο και γι’ αυτό προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί; Οι κόντρες υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το ίδιο και οι μετατροπές και τα πειραγμένα. Και για να εξηγούμαστε, κόντρες και ταχύτητα δεν αναπτύσσουν μόνο τα πειραγμένα. Το πιο αργό αυτοκίνητο σήμερα αναπτύσσει πέραν των 180χλμ/ω τελική από παραγωγής του. Τα γρήγορα stock μοντέλα, πέραν των 250χλμ/ω. Άρα, δύο τα κρατούμενα, πρέπει η Πολιτεία να δει την υφιστάμενη πίστα και να προχωρήσει σε άνοιγμα νέων πιστών το συντομότερο. Και μετά, αν τρέχουν στο δρόμο, να επιβάλεις αυστηρές ποινές. Όχι τώρα, γιατί σαν κράτος, είσαι 30 χρόνια πίσω (χωρίς πίστα, χωρίς νομοθεσίες για νόμιμες και ελεγχόμενες μετατροπές).

3. Μηχανοκίνητος αθλητισμός

Το φυτώριο της ασφαλούς οδήγησης – και σας μιλώ εκ πείρας – είναι ο μηχανοκίνητος αθλητισμός. Εκεί θα πρέπει να οδηγούνται όσοι θέλουν να τρέχουν πιο συχνά, πιο σοβαρά. Από το karting μέχρι τους αγώνες Τime Αttack, Rally, Aνάβασης και Drift, σε κάθε χώρα υπάρχουν αγώνες οργανωμένοι με ασφάλεια, υπάρχουν σε πίστες track days, υπάρχουν οργανωμένα σύνολα ανάπτυξης του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Στην Κύπρο, η Πολιτεία μέσω του ΚΟΑ δίνει ψίχουλα στην Κυπριακή Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, την δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα μετά το ποδόσφαιρο παγκόσμια. Γιατί; Επειδή «εν οι πελλοί που βουρούν», και αυτό το λένε δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη πόσοι ψήφοι παίζονται. Άρα τρία τα κρατούμενα, πρέπει ο μηχανοκίνητος αθλητισμός να αναπτυχθεί, να στηριχθεί, με περισσότερους αγώνες, με χώρους για να μαθαίνουν οι νέοι να οδηγούν σε αγωνιστικό επίπεδο γιατί αποδεδειγμένα οι πλέον ασφαλείς οδηγοί στον κόσμο είναι οι οδηγοί αγώνων. Οι «χορτασμένοι» της ταχύτητας.

Σε συνάντηση που είχαμε με τον Αρχηγό της Αστυνομίας και τον Αρχηγό της Τροχαίας Λευκωσίας, εισηγηθήκαμε τη δημιουργία επιτροπής για το θέμα της ταχύτητας και της επαφής με τους νέους. Αναμένουμε νεότερα, γιατί οι άσκοπες αναλύσεις ασχέτων δεν λύνουν το πρόβλημα. Απαιτείται μια πλήρης ανατροπή στον τρόπο προσέγγισης του θέματος με βάση τα πιο πάνω. Χαίρομαι γιατί η Αστυνομία, την οποίο όλοι κατηγορούν, έχει κατανοήσει πλήρως το θέμα και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι εμείς όλοι, γνώστες του αντικειμένου, αθλητές, δημοσιογράφοι, αγωνιζόμενοι, έμποροι και λάτρεις του αυτοκινήτου, δεν θα μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα. Να αναμένετε εξελίξεις γιατί τα χωρίς στοιχεία ξεσπάσματα δημοσιογράφων κατά της κοινότητας των φίλων του αυτοκινήτου δεν θα μένουν αναπάντητα. Tuning is not a crime. Απλά θέλει μια άλλη προσέγγιση.

Στέλιος Κυθρεώτης

15 Feb, 2020 Ώρα 22:32

Το πάθος για τα αυτοκίνητα – Τι δεν βλέπει ο μέσος κυπραίος και τα “παλιοσίδερα”

Thumbnail

Του Στέλιου Κυθρεώτη

Close

Κάθε φορά που φθάνω σε έκθεση κλασικών αυτοκινήτων στο εξωτερικό, νιώθω μια απέραντη χαρά που βρίσκομαι μαζί με χιλιάδες άλλα άτομα τα οποία, όπως κι εγώ, λατρεύουν το αυτοκίνητο. Πόσο μάλλον όταν πηγαίνω στην έκθεση Automotoretro στο Τορίνο η οποία τα τελευταία χρόνια δημιούργησε και το κομμάτι Automotoracing το οποίο μοιάζει με το δικό μας, Boyz Stuff. 

Δυστυχώς, στην Κύπρο το κλασικό αυτοκίνητο και γενικότερα το χόμπι του αυτοκινήτου και του motorsport, είναι παρεξηγημένο. Είμαστε γενικά σαν λαός πολύ απληροφόρητοι στην πλειοψηφία μας σε ότι αφορά στο κλασικό αυτοκίνητο και εντελώς άσχετοι με τον τρόπο που σκέφτεται το κοινό που έχει πάθος με τα γρήγορα ή όμορφα ή κλασικά αυτοκίνητα. Σαν κύπριοι, με την εξαίρεση κάποιων χιλιάδων φίλων που άλλοι ασχολούνται με τα κλασικά και άλλοι με το tuning ή την ταχύτητα, ή κάτι σχετικό, είμαστε λαός της μάππας. 

Close

Έχω περάσει από πολλές εκφάνσεις της αυτοκινητιστικής κουλτούρας, ξεκινώντας βέβαια από τον δρόμο, τις κόντρες (ναι, το παραδέχομαι) σε Κύπρο και κυρίως στην Ελλάδα. Φυσικά, την εποχή μας δεν υπήρχαν πίστες, και όσοι τρέχαμε, το κάναμε – λανθασμένα - στους δρόμους, δυστυχώς. 

Όντας στην Ιταλία στην Έκθεση Automotoretro και βλέποντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες να απολαμβάνουν τα αυτοκίνητα, να ψάχνουν ανταλλακτικά για το αγαπημένο τους κλασικό, το θέαμα στην "αρένα" ακόμη και μέσα στα χιόνια αλλά και τα «μοτιφαρισμένα» αυτοκίνητα παρέα με την Αστυνομία, τους carabinieri και το στρατό που λαμβάνουν μέρος στην έκθεση δίπλα από τους νεαρούς με τις μοτίφες, αναρωτιέμαι τι πάει λάθος σε αυτό τον τόπο. Στην Κύπρο του μέσου, των δήθεν, του ξερόλα και του επιδειξία, το αυτοκίνητο έχει παρεξηγημένο ρόλο. Πόσο μάλλον το κλασικό..."πετάσσεις τα λεφτά σου στα παλιαυτοκίνητα", "εγώ χωρίς αιρ-κοντίσιον εν αντέχω" και τέτοια... Και η Πολιτεία, να το "παλεύει" τα τελευταία χρόνια, μπας και αναγνωρίσει αυτό που στο εξωτερικό είναι αντικείμενο θαυμασμού, ιστορία, πολιτισμός.

Close

Βλέποντας εδώ στην έκθεση χιλιάδες βιβλία για κλασικά, λάτρεις να συζητάνε για ένα μοντέλο με τις ώρες, αλλά και τις παρέες των νεαρών δίπλα από τα μοτιφαρισμένα τους, στεναχωριέμαι γιατί μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης στο χώρο, περιοδικά, εκδηλώσεις, άρθρα, εκπομπές στην τηλεόραση, το Boyz Stuff, Cento Miglia, συμμετοχές σε αγώνες, την πίστα κλπ, δεν έχει αλλάξει σημαντικά το τοπίο στην Κύπρο. Ενώ η μάππα είναι παντού αποδεκτή, παρά τις πρόσφατες συλλήψεις για στημένα παιγνίδια και την κομματικοποίηση του χώρου, το πάθος για το αυτοκίνητο εξακολουθεί να είναι παρεξηγημένο. Αποδεχόμαστε από μερικούς νεαρούς να κλείνουν κεντρικούς δρόμους όποτε κερδίσει η ποδοσφαιρική τους ομάδα, αλλά θυμώνουμε αν μια εξάτμιση κατά την κρίση μας κάνει περισσότερο θόρυβο από ότι ενοχλεί την γαλήνη μας έστω κι αν βάσει νόμου δεν είναι μέχρι ενός ορίου παράνομο...

 

 

Η έκθεση

Εδώ στην Ιταλία, τριγυρνώντας σε μια τέτοια μεγάλη έκθεση, νιώθεις σίγουρα πως οι κόποι σου να σώσεις ένα αυτοκίνητο από βέβαιη καταστροφή, τα λεφτά που ξοδεύεις σε αυτό και η προσωρινή απώλεια των ανέσεων σου όταν οδηγείς κλασικό, αξίζουν τον κόπο. Εδώ βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον αυτοκινητιστικό με άλλες 70,000 ομοϊδεάτες, κόσμος ο οποίος περπατώντας ήσυχα απολαμβάνει το πάθος του. Και στην έκθεση, με φωτογραφίες να προσπαθείς να συνεννοηθείς με τους Ιταλούς για το εξάρτημα που αναζητάς, και  δίπλα τα αυτοκίνητα που ονειρευόσουνα μικρός ή παρακολουθούσες στους αγώνες να εκτίθενται εκεί το ένα μετά το άλλο...

Άσε που αν δει κάποιος την ενασχόληση με τα κλασικά από οικονομικής άποψης, στην ουσία πρόκειται για επένδυση γιατί τα κλασικά αυτοκίνητα είναι βάσει μελέτης η Νο.1 επένδυση στην κόσμο τα τελευταία χρόνια. Δες σχετικό άρθρο στην Telegraph εδώ

Το πως σκέφτεται ένας παθιασμένος του αυτοκινήτου, δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Το τι σημαίνει να γυρνάς το κεφάλι σου πίσω κάθε φορά που απομακρύνεσαι από το αγαπημένο σου αυτοκίνητο, το ότι το σταθμεύεις σε σημείο για να μπορείς το βλέπεις από το μπαλκόνι, η ανοχή της ταλαιπωρίας όταν χαλάει η κλειδαριά, το τιμόνι που είναι τόσο σφιχτό και ιδανικό για να δυναμώνεις τους δικέφαλους... Αλλά και γενικότερα, το πως νιώθει ο οδηγός μιας BMW Μ2 όταν αλλάζει ταχύτητα ή ανεβάζει στροφές, πόσο ενθουσιάζει τον οδηγό το "γουσς" της τουρμπίνας, το γουργουρητό των διπλών weber σε παλαιότερα μοντέλα, το "πιντωμένο" ανέβασμα ταχυτήτων, το late braking και η στροφή με τα όσα στο καρτ... δεν περιμένω να το κατανοήσουν όλοι, αλλά τουλάχιστον να το σεβαστούν.

Παλεύω καθημερινά ούτως ώστε και στην Κύπρο να υπάρξουν όλο και περισσότεροι που θα καταλάβουν τον τρόπο σκέψης του «κοντράκια», του μοτίφα, του γρήγορου, του ραλλίστα, του λάτρη του κλασικού. Δεν υποστηρίζω το να τρέχει κάποιος στο δρόμο. Κατανοώ όμως γιατί κάποιοι το κάνουν – το έκανα κι εγώ νεαρότερος. Τώρα, υπάρχουν πίστες, motorsport.

Το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο «πελλάρα» ή κόντρα. Είναι τρόπος ζωής για κάποιους που μπορεί να μην είμαστε ούτε κυνηγοί, ούτε της μάππας, ούτε καν του ποτού, χωρίς να μειώνω κάτι από αυτά. Απλά εξηγώ ότι, ιδιαίτερα τα κλασικά αυτοκίνητα, είναι μια κουλτούρα ζωής, ένα χόμπι που προϋποθέτει ώρες, υπομονή, κάποια λεφτά όπως οτιδήποτε άλλο, αλλά και πάρα πολύ σεβασμό. Όπως ένα διατηρητέο κτίριο, ένα μουσείο, μια θεατρική παράσταση, ένα παππού που διηγείται ιστορίες... 

 

Στέλιος Κυθρεώτης