Ο ανεξάρτητος οργανισμός Euro NCAP που ερευνά την ασφάλεια που παρέχουν όλα τα καινούργια μοντέλα με τη βοήθεια των αναγνωρισμένων απο όλες τις αυτοκινητοβιομηχανίες και τα Ευρωπαϊκά κράτη, crash test, έχει ξεπεράσει τις δύο δεκαετίας λειτουργίας.
Στη διάρκεια αυτών των χρόνων και με την ευκαιρία του 20ου ιωβηλαίου του παρουσίασε ένα βίντεο που παραμένει επίκαιρο. Και αυτό γιατί στους δρόμους όλων των ευρωπαϊκών χωρών εξακολουθούν να κυκλοφορούν αυτοκινήτα που έχουν αρκετά χρόνια στις πλάτες τους.
Στο βίντεο αυτό λοιπόν έχει καταγραφεί η δοκιμή ενός Rover 100 του 1997 -τη χρονιά που ξεκίνησε η δραστηριότητα του Euro NCAP– παράλληλα με αυτήν ενός σύγχρονου για τα δεδομένα του 2017 Honda Jazz, που ανήκει στην ίδια κατηγορία. Οι διαφορές στην καταπόνηση των ανδείκελων στη μια και στην άλλη περίπτωση, είναι πραγματικά σοκαριστικές. Ενδεικτικά, αξίζει να αναφέρουμε τα εξής:
Το Rover, παρά το ότι πρόκειται για την έκδοση με τους αερόσακους που εκείνη την εποχή θεωρούνταν νέο στοιχείο στον εξοπλισμό των αυτοκινήτων, δεν καταφέρνει να προστατεύσει τους επιβάτες του. Τα ανδρείκελα του crash test στο εσωτερικό δεν συγκρατούνται σωστά με αποτέλεσμα να καταπονούνται σε βαθμό παραμόρφωσης, ενώ ο κινητήρας (!) συνθλίβει ζωτικά όργανα. Οι πόρτες μετά την πρόσκρουση μπλοκάρουν, καθιστώντας δύσκολη τη δουλειά των διασωστών για τον απεγκλωβισμό των επιβατών. Η καμπίνα των επιβατών παραμορφώνεται πάρα πολύ και μοιάζει λογικό το ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει ζωτικό χώρο.
Τα αντίστοιχα ανδρείκελα στοHonda έχουν σαφώς καλύτερη τύχη. Παρότι το αμάξωμα συνθλίβεται και οι πλαστικές παραμορφώσεις του είναι σημαντικής έκτασης, οι αερόσακοι τύπου κουρτίνας βοηθούν σαν μαξιλάρι τον οδηγό, ενώ οι «εικονικοί» επιβάτες μένουν σχεδόν ανέπαφοι από λαμαρίνες, καθώς και από μηχανικά μέρη (κινητήρα, κλπ.). Οι δυνάμεις που αναπτύσσονται κατά την πρόσκρουση, απορροφούνται από τη δομή του μπροστινού μέρους και δεν περνούν σε μήκος αυτό του καπό- δεν φτάνουν να παραμορφώσουν τον κλωβό ασφαλείας του αυτοκινήτου.
Η αυξημένη ασφάλεια που προσφέρουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα, είναι το σημαντικότερο στοιχείο που έχει βοηθήσει στο σημαντικό περιορισμό των θανάτων σε τροχαία, τα τελευταία 20 χρόνια. Για την πλήρη εξάλειψη των θανάτων, οι κατασκευαστές αυτοκινήτων ψάχνουν μέσω διαφόρων μεθόδων και τρόπων, τον περιορισμό του ανθρωπίνου λάθους που δυνητικά οδηγεί σε δύσκολες καταστάσεις τους οδηγούς, με την εξέλιξη της τεχνολογίας να έχει επιτρέψει τη χρήση λογισμικού που βοηθάει ακόμα και στην αυτόνομη κυκλοφορία των αυτοκινήτων, με το μίνιμουμ της ανθρώπινης παρέμβασης.
O Ανεξάρτητος Οργανισμός Euro NCAP, επανέλαβε τη διαδικασία το 2018, διαφοροποιώντας ελαφρώς το concept, μια και χρησιμοποίησε διαφορετικές γενιές του ίδιου ακριβώς μοντέλου. Έτσι το Ford Fiesta του 2018 αντιμετωπίζει σε πλαγιομετωπική σύγκρουση τον πρόγονό του, από τη δεκαετία του ’80. Τα αποτελέσματα είναι αντίστοιχα, με το παλαιότερο Fiesta να παραδίδει τον οδηγό του σε ασύμμετρες παραμορφώσεις του αμαξώματος και ελάχιστη προστασία συγκριτικά με τη συμπεριφορά του νεότερου. Το νεότερο, εκτός από καλό εξοπλισμό παθητικής ασφάλειας, παραδίδει και μαθήματα συμπεριφοράς σε ότι έχει να κάνει με τις παραμορφώσεις του αμαξώματος, οφελόντας ιδιαίτερα τους επιβάτες που έχουν στη διάθεσή τους επαρκή χώρο επιβίωσης.
Πηγή: Newsauto.gr
Να γιατί δεν μπορείς να οδηγήσεις Formula 1 (βίντεο)
Η Formula 1 δεν είναι απλώς το ανώτατο επίπεδο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Είναι ένα διαφορετικό σύμπαν, όπου τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και της τεχνολογίας δοκιμάζονται σε κάθε γύρο.
Η εμπειρία της οδήγησης ενός μονοθέσιου δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα άλλο όχημα, όσο εξελιγμένο κι αν είναι. Για να το κατανοήσει κανείς, αρκεί να σκεφτεί πόσο απέχει μια χαλαρή προπόνηση με φίλους από τον τελικό του Champions League.
Στην κορυφή αυτού του κόσμου δεν φτάνει μόνο το ταλέντο. Αμέτρητοι οδηγοί με εξαιρετικές ικανότητες ξεκίνησαν από τα καρτ, ακολούθησαν τον «σωστό δρόμο» και όμως δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο grid. Η επιτυχία προϋποθέτει χρόνια σκληρής προπόνησης, αφοσίωση, απόλυτη πειθαρχία και σωματική προετοιμασία αντίστοιχη με εκείνη κορυφαίων αθλητών. Οι πιλότοι της F1 πρέπει να αντέχουν δυνάμεις έως και 6G, να παραμένουν απολύτως συγκεντρωμένοι και να διατηρούν υψηλά αντανακλαστικά ακόμη και σε συνθήκες υπερβολικής θερμότητας.
Σε κάθε αγώνα χάνουν έως και τρία κιλά, οι μύες τους στον λαιμό, τον κορμό και τα χέρια δουλεύουν στο όριο, ενώ η προπόνησή τους περιλαμβάνει εξομοιωτές, δοκιμές στην πίστα και αυστηρή διατροφή 365 μέρες τον χρόνο. Ακόμη και η θέση στο cockpit —βυθισμένη, χαμηλή και περιοριστική— απαιτεί εξοικείωση και φυσική προσαρμογή που ο μέσος άνθρωπος δεν διαθέτει. Το τιμόνι είναι ένα πολύπλοκο κέντρο ελέγχου, με δεκάδες ρυθμίσεις, και η απόκριση του γκαζιού ή του φρένου είναι τόσο άμεση που το παραμικρό λάθος μπορεί να κοστίσει τον αγώνα.
Για έναν απλό οδηγό, το πρώτο σοκ θα έρθει με την εκκίνηση: ο εκκωφαντικός ήχος, οι έντονες δονήσεις και η ευαισθησία του συμπλέκτη θα κάνουν ακόμη και τα πρώτα μέτρα πρόκληση. Η πρώτη στροφή θα φανεί αδύνατο εμπόδιο, καθώς τα φρένα και τα ελαστικά χρειάζονται ειδικές θερμοκρασίες για να αποδώσουν. Αν παρ’ όλα αυτά συνεχίσει, η μυϊκή εξάντληση, η αφυδάτωση και η πτώση των αντανακλαστικών θα τον σταματήσουν πολύ πριν ολοκληρώσει έναν γύρο.
Η Formula 1 είναι ένα μοναδικό κράμα τεχνολογικής υπεροχής, σωματικής αντοχής και ψυχολογικής δύναμης. Όσοι βρίσκονται εκεί, το έχουν κερδίσει με χρόνια δουλειάς, επιμονής και συνεχούς εξέλιξης. Η ιδέα ότι ένας οδηγός του δρόμου μπορεί να μπει και να χειριστεί ένα μονοθέσιο είναι μια όμορφη φαντασία που η πραγματικότητα της πίστας διαλύει ακαριαία.